POPULARNY TEATR ŚWIECKI

W Polsce już w w. XIV rozróżniano ich przy po­mocy osobnych nazw. Są tu więc najpierw „rimarii”, rymownicy, jak ich nazywa łaciński dokument z 1336, „cantantes et loąuentes cantiones”, śpie­wający i mówiący pieśni, a więc zarówno śpie­wacy, jak i recytatorzy poematów. Nie znamy dzisiaj ich repertuaru. Długosz wzmiankuje jednak polskie utwory, m.in. o Ludgardzie, wykony­wane publicznie, niewątpliwie przez owych „ry- mowników”. Pewien słowniczek z XV w. wymienia trzy inne rodzaje wesołków, nadając każdemu polską nazwę: piszczkowie, kuglarze, igrcy. Pierwsi to oczywiście muzycy wyspecjalizowani w grze na instrumentach, zwani także z niemiecka szpilma- nami. Osiadli — w Krakowie od 1336 mieli już własny cech — albo wędrowni, waganci.

Cześć, tu Dawid i jestem twórcą tego bloga. Znajduje się tu tematyka techniczna, ale myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zdecydowanie zapraszam do lektury wpisów i zostawienie oceny w komentarzu 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)